Wycieczki na Mykonos nie planowaliśmy długo, praktycznie zdecydowaliśmy się na nią dwa dni przed powrotem do domu. Na Naxos niemal każde biuro podróży oferuje wycieczki na niedaleką wyspę Mykonos. Koszt wycieczki zależy od dnia, który wybierzemy. Z tego co pamiętam najtańsze rejsy były w poniedziałki i środy. Rejs na Mykonos trwa około 2 godzin. Po drodze były dwa przystanki na Paros i Delos. Niestety zdecydowaliśmy się na wycieczkę jednodniową więc nie udało się nam zwiedzić całej wyspy i plaż na południu, które słyną z imprezowego charakteru. Do powrotnego rejsu mieliśmy nieco ponad 4 godziny wiec zdecydowaliśmy się na spokojną wycieczkę po głównym mieście wyspy, czyli Mykonos. Sam rejs na wyspę był dość ciężki dla niektórych pasażerów. Duże fale bujały statkiem na wszystkie strony, co u niektórych powodowało problemy żołądkowe. Po dwóch godzinach silnego kołysania dotarliśmy do wyspy. Na szczęście statek zacumował w starym porcie więc do samego centrum mieliśmy kilka minut piechotą.

Niestety z nowego portu droga spacerem zajęłaby około 40 minut. Nie zdecydowaliśmy się na wypożyczenie skutera więc żwawym krokiem ruszyliśmy w kierunku centrum i tzw. Małej Wenecji. Idąc wzdłuż wybrzeża dotarliśmy do pierwszych kawiarni i restauracji. Jako, że wypływaliśmy dość wcześnie nie było dużo czasu na śniadanie i poranną kawę więc zatrzymaliśmy się w jednej z nadbrzeżnych kawiarni na cappuccino. Cudowne chwile spędzone na obserwowaniu morza, przypływających statków i przemieszczających się we wszystkie strony turystów. Po półgodzinnym odpoczynku ruszyliśmy dalej wzdłuż wybrzeża. Minęliśmy po drodze grecki kościół prawosławny, przy którym wszyscy zatrzymywali się by zrobić sobie zdjęcie. To prawda, ten kościół wyglądał oryginalnie i warto było się zatrzymać przy nim by zrobić kilka zdjęć.

Idąc dalej dotarliśmy do Małej Wenecji. Jest to uroczy zakątek wypełniony restauracjami, które znajdują się na samym brzegu morza. Przy większych falach, siedząc przy stoliku, mamy szansę zaliczyć niewielki prysznic, który tworzą fale rozbijające się o nadbrzeże. Tam zatrzymaliśmy się na piwo. Co prawda było dość drogie, 7 eur za 0,3 litra ale warte było widoku, który rozpościerał się przed nami. Na horyzoncie widniały, charakterystyczne dla Mykonos wiatraki, a raczej rząd sześciu wiatraków położonych w bliskiej odległości. To jeden z obowiązkowych punktów do odwiedzenia podczas pobytu na wyspie. O wschodzie lub o zachodzie słońca zdjęcia tych wiatraków muszą być niesamowite. My mogliśmy podziwiać te wiatraki jednak tylko w samo południe. Zauroczeni widokami, po kolejnej przerwie ruszyliśmy w kierunku owych wiatraków idąc dalej wzdłuż nabrzeża i unikając wodnego prysznica, który serwowało morze. Niestety zrobienie zdjęcia samym wiatrakom graniczyło z cudem więc korzystając z okazji pstrykałem fotki, wtedy gdy turystów było najmniej. Po obowiązkowej sesji fotograficznej udaliśmy się już na spacer wąskimi uliczkami. Miasto jest niezwykle urokliwe, a biel ścian i błękit okiennic oraz drzwi królują na każdym kroku. Na Mykonos zrobimy nawet zakupy w butiku znanej światowej marki LOUIS VUITTON. Spacerując przez miasto zatrzymaliśmy się na kolejne piwo i kolejny krótki odpoczynek. Musimy sobie zarezerwować przynajmniej ze dwie godziny by zwiedzić chociaż część miasta. Na obiad wybraliśmy tawernę Nico’s, spróbowałem tam makaronu z ośmiornicą, która była niesamowicie miękka  i delikatna, zbliżona w smaku do kurczaka, ale o niebo lepsza. Idealnie przygotowana, bez kszty gumowatości czy twardości. Wracając po obiedzie na statek zaopatrzyliśmy się jeszcze w obowiązkowe pamiątki w postaci magnesów i kubków.

Mykonos jest całkiem inna w porównaniu z pozostałymi wyspami greckimi. Ilości turystów nie da się porównać z Naxos, czy Paros. Innym rytmem też toczy się życie na Mykonos. Wyspa ta nazywana jest grecką Ibizą i znana jest ze swojego imprezowego charakteru. Niestety nie udało nam się zobaczyć tego oblicza wyspy, z uwagi na ograniczony czas pobytu. Nie udało się nam też spotkać żadnego celebryty, ani światowego formatu gwiazdy. Tak, tak wyspa jest również znana z tego, że jest celem wyjazdów wakacyjnych wielu znanych gwiazd świata rozrywki. Wybierając się na Mykonos warto też zaopatrzyć się w większy zapas gotówki, gdyż jedzenie jest tam droższe, a poza tym cała masa różnego asortymentu butików kusi na każdym kroku do zakupów.

Cieszę się, że odwiedziłem Mykonos nawet na te kilka godzin. Bez wątpienia jest to wyspa, której warto poświecić znacznie więcej czasu. Kto szuka spokoju i ciszy podczas wyjazdu wakacyjnego, to tego tam nie znajdzie. Ktoś zaś lubi gdy cały czas coś się wkoło dzieje będzie zadowolony spędzając urlop na Mykonos. Ja sam z chęcią wybrałbym się tam jeszcze raz, by oprócz ponownej wycieczki po mieście odwiedzić również plaże położone na południu wyspy.

Czas na kolejne wakacyjne wspomnienia z Naxos. Wyspa Naxos jest na tyle mała, że spędzając tam kilkanaście dni nie sposób jest siedzieć tylko w jednym miejscu, odwiedzając najbliższą plażę i nie wybrać się na wycieczkę autem, czy skuterem po wyspie. Jest kilka miejsc, które bez wątpienia warto odwiedzić. My zaplanowaliśmy dwie wycieczki. Jedna trasa obejmowała wyjazd do lasu cedrowego. Las ten znajduje się na południowo-zachodnim krańcu wyspy w Alyko. Jadąc wzdłuż zachodniego wybrzeża dojedziemy samochodem na sam koniec półwyspu. Mieszkaliśmy w Stelidzie więc była to jedyna właściwa droga na południe wyspy.  Nad samym morzem znajdują się ruiny, a raczej niedokończona budowa jakiegoś wielkiego ośrodka wypoczynkowego, tak mi się wydaje, ale nie jestem pewien po czym pozostały te ruiny. Trochę to przypomina też pozostałości po powojennych bunkrach. Atrakcją miejsca są oryginalne graffiti, które możemy podziwiać w środku ruin. Wzdłuż wybrzeży półwyspu Alyko ciągną się urokliwe zatoczki z lazurową wodą, w których można się schłodzić w trakcie wycieczki do lasu cedrowego.

Wracając z powrotem na północ wyspy warto zatrzymać się na jednej z kilku urokliwych plaż, które mijamy po drodze, takich jak Mikri Vigla, Plaka, Agia Anna, czy Agios Prokopios. Pisałem o nich w poprzednim wpisie. My na dłuższy wypoczynek, tym razem,  zatrzymaliśmy się na Mikri Vigla. Przy plaży znajduje się nieduża knajpka, w której serwują doskonałe frytki z lokalnych ziemniaków i wielkie porcje tzatziki. Naxos słynie z ziemniaków. Kierując się dalej na północ nie sposób nie zatrzymać się przy północnej części Mikri Vigla, usytuowanej za półwyspem, jadąc od południowej strony wyspy, gdzie znajduje się szkoła kite-surferów. Widoki są niesamowite, a my zatrzymaliśmy się tam dwukrotnie, jadąc na południe i wracając przed zachodem słońca. Tak jak pisałem w poprzednim wpisie, atmosfera do zdjęć jest o wiele lepsza w godzinach przedpołudniowych.

Kolejna wycieczka skierowała nas na północno-wschodni kraniec wyspy i do części centralnej, zataczając krąg by wrócić do domu w Stelidzie. Ta wycieczka była dość męcząca, niestety większość czasu spędza się w samochodzie, a droga nie jest łatwa, kręta, wąska i prowadzi przez góry. Za to widoki jakie możemy zobaczyć wynagradzają cały ten trud. Panoramy wyspy z zarysem morza na horyzoncie zapierają dech w piersiach i to nie jest przesada, czy jakieś koloryzowanie z mojej strony. Pierwszym celem tej wycieczki było Apollonas, gdzie znajdują się jedna z rzeźb olbrzymów, tzw. kouros. Samo Apollonas jest urokliwym miasteczkiem, gdzie w samym centrum, nad niewielką plażą ulokowanych jest kilkanaście knajpek i restauracji. Warto jest zatrzymać się tam na chwilę na kawę i poobserwować w spokoju morze. Stamtąd pojechaliśmy do samego środka wyspy, a kolejnym przystankiem było urokliwe Apiranthos. Jest to stare, historyczne miasteczko, gdzie niemal wszystko zbudowane jest z marmuru, domy, ulice i schody. Apiranthos jest wyjątkowe samo w sobie. Mimo iż żar lał się z nieba wybraliśmy się na spacer po starej części miasta. Nie jest to łatwa wycieczka, gdyż schody są wszędzie, prowadzą nas albo pod górę, albo w dół. Nie wyobrażam sobie by ktoś będąc w Apiranthos nie odbył takiej wycieczki przez miasto. Ten otaczający nas ze wszystkich stron marmur, działający oślepiająco w promieniach słonecznych robi duże wrażenie. Niedaleko Apiranthos, po drodze w kierunku Chora Naxos znajduje się magiczne, jedyne w swoim rodzaju miejsce. To restauracja Rotonda, położona nad przepaścią z niesamowitą panoramą na środkową część wyspy aż po morze. Tak, tak na horyzoncie widać zarys morza gdyż wyspa jest nieduża. Widoki z tarasu restauracji zapierają dech w piersiach. Posiłek w takim miejscu jest wydarzeniem samym w sobie. Amatorzy fotografii poczują się tam jak w raju. W pobliżu restauracji znajduje się stary młyn, warto podejść bliżej i zrobić kilka ciekawych zdjęć. Te młyny są charakterystyczne dla greckich wysp. Wracając jeszcze do restauracji, dania, których próbowaliśmy były przepyszne, doskonałe risotto z grzybami i truflami, talerz mięs dla dwojga, czy mięso a’la gulasz. Niestety odpuściliśmy sobie jaskinię Zeusa, ale po Rotondzie nie spodziewałem się już czegoś bardziej spektakularnego, a niestety czas nas gonił już do domu. Powrót do Stelidy był nadspodziewanie szybki, z tego co pamiętam w niecałą godzinę byliśmy już w Chora Naxos.

Ze zorganizowanych samodzielnie wypraw pozostała jeszcze wycieczka na Mykonos, ale o tym w kolejnym wpisie, soon…

Dawno nie umieszczałem wspomnień z moich dalszych, czy bliższych podróży. Ostatnio jakoś koncentrowałem się na przepisach kulinarnych, a na szersze opowieści nawet nie było czasu. Jednak w końcu nadszedł i ten dzień. Tegoroczne wakacje spędziłem ze znajomymi na greckiej wyspie Naxos. Wyspa ma do zaoferowania głownie ciekawe, urokliwe i szerokie plaże oraz lazurowe morze. My spędzaliśmy urlop w części wyspy zwanej Stelida. Dom, który wynajmowaliśmy położony był w odległości 10 minut jazdy autobusem od centrum głównego miasta Naxos Chora. Niestety gorsza był droga do przystanku autobusowego, która zajmowała około 20 minut spacerem. Dom wynajmowaliśmy w ośrodku Country Villas. Sam domek czysty, w pełni wyposażona kuchnia, kilka sypialni w zależności od wariantu, dostęp do basenu znajdującego się na terenie ośrodka. Jedyny minus stanowiła odległość od plaży i przystanku autobusowego, a raczej nie odległość, a sama droga, którą trzeba było pokonać, a częściowo prowadziła ona po prostu przez łąki i nieużytki, których przejście po zmroku nie należało do najprzyjemniejszych. Jeśli ktoś wypożyczy sobie samochód to wybór tego ośrodka jest bardzo dobrym pomysłem. Ale wracając już do samej wyspy.

Najbliżej była położona plaża Agios Prokopios. Plaża idealna, szeroka, z drobnym piaskiem oraz w miarę płytkie morze, w którym mogą zażywać kąpieli nawet ci, którzy nie umieją pływać, strefa płytka jest wystarczająco szeroka. W pobliżu plaży znajduje się samo centrum Agios Prokopios, gdzie liczne restauracje oferują doskonałe dania kuchni greckiej i nie tylko. Bez wątpienia godne polecenia i sprawdzone są Tawerna Perama, gdzie spróbowałem doskonałego, faszerowanego warzywami i serkiem kalmara. Na uwagę zasługuje również restauracja Gianoulis, przed którą wieczorową porą zawsze ustawiały się kolejki, tam degustowałem, z tego co pamiętam, klopsiki w sosie. Odwiedziliśmy również włosko-grecką restaurację La Trattoria, dwa razy zamówiłem tam lasagne z warzywami, porcja była ogromna, ledwo do przejedzenia dla mnie, ale doskonała w smaku, pizza też była niemal jak z Włoch. Dla zwolenników kuchni wegetariańskiej polecam pomidory faszerowane ryżem z warzywami, lub faszerowaną cukinię, choć ta zawierała już dodatek mięsa, dania których próbowaliśmy w restauracji Anesis Spiros, położonej niemal przy samej plaży.

Ciekawe plaże ciągną się głównie wzdłuż zachodniego wybrzeża wyspy. Zaraz za Agios Prokopios jest Agia Anna i potem długa Plaka Beach i dalej na południe Mikri Vigla Beach. Wszędzie dostępne są leżaki z parasolami, lepszej lub gorszej jakości w cenie od 10 eur za zestaw. Na Plaka zarezerwowaliśmy sobie ogromny parasol na 4 osoby w cenie 18 eur, przy czym w tej cenie mogliśmy zamawiać napoje z przyległej knajpki, wtedy parasol wychodził za darmo. Wszystkie plaże doskonałe są na wypoczynek zarówno dla par, jak i rodzin z dziećmi. Ciekawostką jest fakt, że na Agios Prokopios jest kawałek plaży gdzie zwolennicy naturyzmu bez problemu mogą w poczuciu pełnej swobody mogą zażywać kąpieli słonecznych i wodnych. Z kolejnych ciekawostek, przy północnej części plaży Mikri Vigla znajduje się szkoła kite-surferów. Miejsce niesamowite, niemal bajkowe, kiedy oglądasz te dziesiątki spadochronów wirujących na tle błękitnego nieba. Mógłbym tam przesiedzieć cały dzień, gapiąc się na te olbrzymie hmm… kolorowe motyle, które sprawiają wrażenie, że czujesz się jak na Hawajach. Pierwszy raz w życiu widziałem takie coś i na pewno zapamiętam na zawsze. Będąc na Naxos musicie podjechać w to miejsce, w godzinach przedpołudniowych światło i efekt jest najlepszy, a można tam zrobić bajkowe zdjęcia.

Największym miastem wyspy jest Chora Naxos, odwiedziliśmy je trzykrotnie. Jest to jednocześnie główne miasto portowe, do którego dopływają promy z lądu i innych wysp. Największą atrakcją miasta jest Portara, czyli ruiny starożytnej greckiej świątyni, położone na cyplu przy samym porcie. Polecam odwiedzić to miejsce o zachodzie słońca, choć wtedy tłumy są niesamowite, każdy czeka na idealne zdjęcie w promieniach zachodzącego słońca. Niesamowita jest również starówka, polecam odwiedzić przynajmniej dwukrotnie, raz za dnia, a raz po zmroku, kiedy wszystko jest już pooświetlane. Wrażenia są niesamowite, do tego te malowane w sposób specyficzny dla Naxos chodniki. Kręte uliczki, tworzą labirynty w których naprawdę na dłuższą chwilę można się zagubić, ale spokojnie, zawsze w końcu znajdziemy właściwe dojście w okolice portu. Warto zwiedzić te tajemnicze zakamarki, odkrywające niesamowite urocze miejsca. Warto również usiąść w jednym z restauracyjnych ogródków umieszczonych przy promenadzie ciągnącej się wzdłuż portowego wybrzeża, wypić piwo, czy drinka i ze spokojem oglądać przemieszczające się tłumy turystów, czy przypływające i odpływające promy oraz statki.

Co do praktycznych rad przed wyjazdem w Agios Prokopios jest jeden duży sklep spożywczy. Duży supermarket Spar jest po drodze autobusem do Chora Naxos, tam kupicie wszystko. I jeszcze jedna sprawa, my z lądu płynęliśmy promem na Naxos. Droga zajmuje jednak ponad 5 godzin, mniej lub bardziej wygodnym promem w zależności od ceny. Jest to trochę uciążliwe i męczące, ale za to możemy po drodze podziwiać miasta portowe, w których promy się zatrzymują. Trafiliśmy jeszcze na strajk marynarzy w Grecji podczas naszego pobytu więc zaliczyliśmy dodatkowe atrakcje, związane ze zmianą rezerwacji rejsu powrotnego, ale na szczęście udało nam się wrócić na czas na samolot z Aten do Polski. Inną opcją jest przelot z Aten na Naxos. Tak, tak, na Naxos jest niewielkie lotnisko, jednak ta opcja, mimo iż krótsza czasowo, jest droższa niż przeprawa promowa. Tak wyglądał nasz pobyt na Naxos. Zaliczyliśmy jeszcze dwie wycieczki samochodowe po wyspie i rejs na Mykonos, ale o tym w kolejnym wpisie, już niedługo…

Dzisiaj dalszy ciąg poprzedniego wpisu. Jestem osobą dość zdyscyplinowaną. Nie trzeba było więc długo czekać. W środę po prostu zebrałem się w sobie i zrobiłem wieczorny spacer aż pod zamek. Pogoda była idealna, wszędzie biało, a do tego świeżo padający śnieg tworzył niesamowitą atmosferę i do spaceru i do zdjęć, których udało mi się kilkanaście zrobić. Lubelska starówka zauroczyła mnie w takim samym stopniu, jak podczas pierwszego spaceru. Te wąski uliczki i bramy, które są wszędzie. W mojej ocenie Lublin jest jednym z tych nielicznych miast, w których widziałem tak dużą ilość bram i łuków. Niemal w każdej uliczce, za każdym zakrętem można znaleźć przynajmniej jedną bramę, którą jeśli miniemy, otwiera przed nami kolejne ciekawe zakątki miasta. Tego nie da się opisać, to trzeba zobaczyć i samemu odkryć te urokliwe zakamarki miasta. Zapraszam więc do mojej galerii zdjęć, które udało mi się zrobić podczas środowego spaceru. Mam nadzieję, że zachęcą Was do odwiedzin Lublina, polecam…

Ostatnie tygodnie mijają mi w Lublinie. Z uwagi na moją pracę poznałem trochę to miasto, bo jestem już tutaj po raz trzeci. Muszę przyznać, że lubelska starówka jest bardzo urokliwa. Wąskie uliczki, przechodzące w kręte zakamarki to tworzy klimat starego miasta, który uwielbiam. Po raz pierwszy zawitałem tu 4 lata temu, była niesamowicie mroźna zima, jednak nie mogłem sobie darować spaceru na starówkę, mimo niesprzyjającej pogody i mrozu, który pamiętam powodował iż palce nawet w rękawiczkach niemal zamarzały.

Kolejny raz odwiedziłem to miasto wczesną jesienią. Wtedy naprawdę dało się poczuć klimat zabytkowego śródmieścia. Liczne ogródki piwne na starówce, a do tego ciepła, jesienna pogoda, która pozwalała na długie spacery. Teraz odwiedzam to miasto po raz trzeci. Niestety jakoś nie mogłem się zebrać, by choć raz dojść pod zamek, ale nic straconego jestem tu jeszcze kilkanaście dni i muszę tam dotrzeć bezwzględnie.

Patrząc przez pryzmat smaków, jakie tu poznałem, jest jedna rzecz, która zawsze będzie mi się kojarzyć z Lublinem, tzw. cebularz. To taka drożdżowa bułka z farszem z cebuli, coś na wzór małej pizzy, które możemy kupić w piekarniach. W wielu miastach widziałem te mini pizze z pieczarkami czy z salami, ale cebularza mogłem kupić tylko w Lublinie. To jeden ze smaków, który będzie mi się kojarzyć tylko z tym miastem. Teraz w hotelu, którym mieszkam odkryłem jeszcze inny, nowy smak, pieróg lubelski z kaszą gryczaną albo z serem. Z kształtu przypomina keks, a jest to coś w rodzaju ciasta kruchego faszerowanego twarogiem z ryżem na słodko, lub kaszą gryczaną z serem, ale już nie w słodkim wydaniu. Smak ciekawy muszę przyznać. Niestety innych smaków nie popróbowałem, choć jest jeszcze pewnie co najmniej kilka charakterystycznych dla tego miasta i regionu potraw. Polecam, odwiedźcie to miasto bo warto, bez wątpienia pozostaniecie pod urokiem tych wąskich uliczek i zakamarków, które przez kilka dni można odkrywać na starym mieście. Lepiej jest się jednak wybrać letnią porą lub wczesną jesienią, wtedy wrażenia będą o wiele ciekawsze.